Ook ervaren professionals hebben belang bij betere presentatievaardigheden
Een programmamanager van een provincie staat verborgen in het halfdonker naast een groot scherm waarop via een beamer haar slides getoond worden. Ze is de voice-over geworden, een pratende beleidsnota.
Een andere programmamanager, deze is van een metropoolregio in het noordwesten van Nederland, kan het ook zonder slides. Dat komt goed uit, want inmiddels gaat er iets mis met de techniek. Deze man is een makkelijke prater, maar geen groot spreker. Er blijft niets hangen van zijn verhaal.
Een hoogleraar astronomie wordt ingevlogen omdat hij met Chinezen heeft samengewerkt om meetapparatuur aan boord van een satelliet naar de achterkant van de maan te sturen. Wat een fascinerend verhaal zou moeten zijn, verwordt tot een tweederangs motivational speech met oppervlakkige lesjes over interculturele samenwerking.
Een wethouder zou een vraag van een gemeenteraadslid in twee zinnen adequaat kunnen beantwoorden, maar begint een lang en zinloos relaas over de wijk waarin hij opgroeide.
De oogst van twee dagen aan sessies waar ik in de zaal zat.
Details
Prijs en details op aanvraag. De bijeenkomst kan incompany gegeven worden, mits een veilige omgeving is gegarandeerd.
Meer weten? Neem contact op: info@retorischleiderschap.nl.
Wat gaat hier mis?
Gedegen professionals, ervaren presentatoren die toch tekortschieten. Ze hebben weinig last van spreekangst, kennen de materie en beseffen het belang van goed spreken. En toch gaat het mis.
Ik zie drie hoofdproblemen:
- Chronologische organisatie in plaats van logische prioritering. De presentator vertelt van begin tot eind wat hij heeft meegemaakt, maar maakt nergens duidelijk wat dit allemaal voor het publiek betekent.
- Informatieoverload door gebrek aan selectie. De presentator maakt geen onderscheid tussen wat voor hemzelf belangrijk was om te weten en wat voor het publiek belangrijk is om te begrijpen.
- Abstractieniveaumismatch. De presentator communiceert op het technische of conceptuele niveau waarop het werk is uitgevoerd, terwijl het publiek informatie nodig heeft op bijvoorbeeld het niveau waarop het besluiten moet nemen of moet handelen. Of juist andersom, waar iemand een leuk verhaal houdt terwijl er behoefte is aan technische details.
Het gemeenschappelijke probleem dat hierachter ligt is dat de spreker uitgaat van zichzelf en onvoldoende nadenkt over zijn publiek.
Drie subproblemen die je vaak ziet zijn de wisselende kwaliteit van de visuele ondersteuning, het gebrek aan gevoel voor de ruimte bij de presentator, en een matige verbinding met het publiek.
Bij het publiek leidt dit tot minder aandacht, minder begrip en meer irritatie. De gewenste kennisoverdracht wordt niet bereikt, de presentator beperkt zijn invloedsmogelijkheden en de organisatie verspilt tijd, energie en middelen. En daarmee mis je dus hele zichtbare kansen om je eigen reputatie en die van je bedrijf te versterken. Dat is op zichzelf al ernstig, maar erger is dat een slechte presentatie zelfs actief afbreuk doet aan je goede naam.
Dit probleem gaat ook niet vanzelf over. Ervaring opdoen in presenteren is zeker noodzakelijk, maar beslist niet genoeg. Alle mensen in mijn voorbeelden hebben veel presentaties gezien, gemaakt en gegeven. Dat heeft ze niet voldoende geholpen.
Waar komt dit nou door? Er wordt in de praktijk gekeken naar de performance van een presentatie en als die middelmatig is is dat goed genoeg. Er komt hooguit een beleefde reactie op de presentatie zelf, vooral op de inhoud. Nooit wordt er een feedbackmechanisme opgezet om de presentatie en haar voorbereiding als strategische communicatievaardigheid serieus te verbeteren.
Hierdoor heeft een professional geen kader om de kwaliteit van haar presentatie te beoordelen. En dan wordt het heel moeilijk om structureel en effectief te verbeteren.